Vrednosti
i cel
Tu ne najdeš prazne slogany ili slova bez pokritja.
Vrednosti za tym projektom sę izražaju kroz dělo.
Su gluboko vplětene v to samo imenje,
imenje, kotoro ukazuje put i nosi cel v sebě.
Tu ne najdeš prazne slogany ili slova bez pokritja.
Vrednosti za tym projektom sę izražaju kroz dělo.
Su gluboko vplětene v to samo imenje,
imenje, kotoro ukazuje put i nosi cel v sebě.
Tako, kak Aleister Crowley proved liniju meždu magic i magick, otdělajuč jevtine triki i scenske iluzije od něčego, čto ma cel stvoriti pravu transformaciju kroz volju i namerjenje, hakking provodi podobnu liniju meždu hacking i hakking.
Ne zač hacking trěbuje byti iznovu izobretenym, no zač po puti mnogo togo, čto davalo znašenje jego kultury, počelo sę gubiti.
Hakerska kultura jest krasna v svojej suti: svobodno znanje, otvoreny kod, eksperiment, ljubopytnost i něčto kak otkaz priznati, že vse ma byti prisvojeno, monetizovano i optimizovano.
Hakerspejsy historičesko počeli kak města, gde ludi mogli sę sobrati, stvoriti věci, razbiti jih i podeliti to, čto otkryli.
Kogda technologija sę počela vsě viče oblikovati logikoju profita, rasta i kontroly, ta kultura sę počela trudno prepoznati.
Ti, kto pisal svobodny kod i otvaral znanje, byli stavleni ryadom s temi, kto lomil sistemy, da poškoditi jih, dokole mnogo hakerspejsov medlenno postajalo koverkingom, gde energija eksperimenta byla zaměnena produktivnostju, seťovanjem i inogda predorogoj kavoju.
Ekologična, socialna i duhovna pitanja o hakerspejsah byli často problem někogo inego, dokole skorost i skala postajali glavnoju měroju napredka.
S respektom za nasledje, hakking drži to, čto bylo dobro v originala: ljubopytnost, odkaz na prisvojenje, i vraća zapomnene aspekty v centr procesa.
Razlika jest ukorenjenost.
Technologija može žiti v kodě, datah i oblaku, no ničto od togo ne existuje bez materialov, energije, tel, ekosistemov i obščin. Vsaky server ma za soboju fizičny svět, vsaky algoritm dosjaga něčijego žizni i vsaka nova technologija postaje časťju okolinja, v kotorom i drugi entiteti i byti imaju pravo na dostojny žizot.
Postati hakkerom znači tvoriti technologiju, ostajuč svědomym togo, otkuda ona prihodi, čto ona trošit, čto ona měni i kakov svět ona pomaha stvoriti.
To znači ostavljati dosti mesta za věci, kotore ne pomeščaju sę v tabelu: intuiciju, vzajimopovezanost, živy svět i takova pitanja, kotorych věčina ludi izběgava, zač jih rěšenje znači vzeti za nje otvětstvennost.
Hakker Land ne jest samo prostor, v kotory vhodiš i tu prěbivaš.
Prijti sjuda jest naměrjeny put, svědoma odluka povezati sę, slušati i otvoriti sę Duham prirody.
Bydajuč tu, postaješ časťju nje.
Ona hrani, drži i stvora prostor za kreativny izraz.
Stoletjami čelověčestvo pristupalo k zemji kroz logiku prisvojenja i branja: vyberajuč mesto, rěšajuč, čim ono ma postati, i nametajuč na njego svoju viziju.
Rěšenje osěliti sę tu prišlo kroz šamanske mediacije. Kroz slušanje, spajanje, gradenje doverja i prošenje za dozvolenje. Vse, čto tu bude postrojeno, izraste iz tetoj svezi: s respektom za potreby Gory i s namerjenjem miěšati sę v nju čim manje.
Medžuslovjanski jest jezyk, kotory sę oblikoval okolo povezanosti.
Dozvoljaje ludem iz raznyh slovjanskyh zemel, s inymi jezykami, historijami i identitetami, sę razuměti kroz zajedničku jezykovu podlogu.
Medžuslovjanski daje inu početnu točku: zajedničku jezykovu podlogu, iz kotoroj ludi mogu sę sresti, izměniti sę idejami i viděti, čto postaje možno, kogda različnosti ne su tretovane kako prva prěpreka.
Kulturny kontekst Hakker Land jest jasno slovjansky, i nema potreby to skryvati. On jest ukorenjen negdě konkretno, s konkretnym krajolikom, historiju, jezykom i kulturnoju pametju. No byti ukorenjen negdě ne znači zatvoriti dveri celomu inomu světu.
Ideja ne jest stvoriti novu kulturnu bubolinu, no eksperimentovati s tym, čto postaje možno, kogda ludi počinaju s tym, čto uže razumeju, i to používaju kako osnovu za dalšu sotrudničestvo.
Jezyk dělaje viče něž nam pomaha komunicirovati, on oblikuje način, kak myslimo, percipujemo i tvorimo. Věčina dnešnjej technologije i nauky byla oblikovana kroz anglijsky jezyk, kotory postal ne tolko moćnym sredstvom komunikacije, no i kulturnogo vplyva i světonazora, kotory s soboju nosi.
Kogda odin jezyk postaje standardom, on može tiho oblikovati to, čto zamětamo, kak opisujemo svět i daže čto sobě představljamo kak možno. Kogda odin jezyk kolonizuje način myšlenja, on ne prosto perevodi svět, no ga ograničava.
Vybor Medžuslovjanskogo kako standardnogo jezyka v Hakker Land znači znovu sę povezati s tym samym tokom, kotory rodil Teslu, Skłodowsku-Curie i Mendeljejeva, i probovati, čto to može opredeliti, kogda počina od povezanosti, ne od izravnavanja tvojego akcenta, dokole s njim ne isčezne i tvoje kulturno nasledje.
Viššy urovenj svědomosti znači vklučiti v proces stvaranja potreby širše, něž samo naše sobstvene. Tuž proces nosi namerjenje ukrěpiti ludsky potencial, s rěšenjami vedenymi od mesta odvahy, ne straha, te samoj odvahy, kotora trěba, da sę naprvdu žije žizot v polnosti.
Ne trěbuje takože čekati, da stara civilizacija padne. Može počati imenno tu, s novymi osnovami, gradenymi dosti trplivo, da sę na koncu zaměnę to, čto bylo pred nim, i dozvolě nam žiti po sovsem drugih pravilah.
Časť togo znači otklučiti naše umy ot toksičnyh věr, prěnesenyh kroz pokolenja: ideju, že strădanje jest jedina cěsta k napredku i že žizot jest něčto, čto trěba prěterpěti, a ne naprvdu užiti.
I tu sę otkriva cel Hakker Land kako mesto, gde novi instrumenti, znanje i načiny žitja sę gradě, testuju, dělě i prěnosě dale.
Gde cyber šamanizm otvora prostor za sotrudničestvo meždu vidami, a technologija rastě v duhu kompostnogo inženeringa, vostajuč iz pepela togo, čto stara civilizacija ostavila za soboju i čto smo mušeli pustiti.
Gde permakompjuting dozvolaje novym rěšenjam sę oblikovati, dozvolajuč prirodnomu i techničnomu sę spojiti v odno, i gde ludi sę dvižu kako nezavisimy jedinicy v duhu policentričnoj inteligencije, zač tam, gde inteligencija ostaje policentrična, moč ne najde na čem stati.