Gory, zač tam Zemja sustrěca sę s Nebom. Dosti daleko, da sę v nih izgubiti, s čim manje civilizacijeju okolo.

I s kladbiščem blizko, ne dokole strah, kotory ono budi, no zač njego. Věčina ludej sę radše drži dale od mrtvyh, i takov strah chrani lěpše něž vsaky plot.

Iz šamanskoj perspektivy, jest razlika meždu iskanjem něčego i dozvolenjem, da sę ono samo otkryje. Zakony manifestacije govorě, že tvoj son ma sam prijti k tebě, a gonjenje ga tolko odbija dale.

Odin denj bez razloga mi prijatel skazal o kusu zemje, kotory byl za prodaju. Ochudno, on prinadležal prijatelu prijatela prijatela, čto uže zvučalo kak imenno tot rjad dogadjajev, kroz kotory može sę stati něčto zajimavo.

„Jest samo odin problem s tuju zemjeju...“ — skazal on.
„Ona jest tuž pored kladbišča.“

Ja sę usměhla gluboko v duši, zač sem znala, že něčto uže mi otvětilo na moje prošenje.

Naprvdu ne znaju, kak to objasniti, no to byla lubov s prvym vzdohom. Něčto v njej mę odma zahvatilo, byla sem počti zastrašena jejnoju krasotoju.
Čutila sę ogromna, divja i gluboko prisutna.

Kogda sem ju istraživala globlje, moja ruka sę někak zahvatila, poreza sem si prst i krev počela teči.

Pomniu svoju odmašnu reakciju: „Dobro, viděla sem, hočeš byti ozbiljna. Sem gotova i ja!“

Tako sem ostavila svoju krev kako dar, i znala sem, že imamo dogovor. To byl moj način pokazati jej svoju odanost.
Vzajimno, ona mi dala kredit doverja i šansu pokazati, čto sem sposobna dělati.

Zvolnila sem sę i posvětila sę jej. Chodila sem bosa, da postrojim gluboku svezu s njeju. Pozdravjala sem ju kaждy denj. Pila sem samo vodu iz jejnyh izvorov, jedla, čto zemja davala, meditovala s njeju, dělila s njeju svoje sny i naučila sę dvižiti v jejnom tempu vměsto svojego.

Pitanje, s kotorym sem prišla, uže ne bylo:
„Čto tu možem postroiti?“

Postalo:

„Čto možem postati vměste?“

I někde po puti, byla sem prijeta.

Kogda sem ga prvy raz dotknula, pritisnul sę k mně i ne hočel otiti. Dala sem mu mesto za spati, oprala ga i mislila ga vrnuti tam, otkuda byl.

Bez ogleda, kak daleko sem šla, on mę slědil. Daže sem probovala izgubiti jego trag. Pomniu, kak sem ga viděla v bočnom zrcadle, kak běži za avtom, laje i otkazuje mę pustiti. Něčto v mně sę tehda slomilo.

Rozuměla sem, že otkazuju něčto, čto sem zabyla, kak prijmati: bezuslovnu lubov. Jego privezanost mi pripomnila, že jedino, čto mę od nje drži dale, sem byla ja sama.

Tri dni po tom, kak sem ga otkazala, vrnul sę. Čekal vně vrat, ranen i iscrpjen. Tehda sem razuměla, že ostaje so mnoju za vsegda.

Provela sem ga kroz iniciačny ritual, symbolno ostavljajuč jego stary žizot za soboju. I s počatkom tetoj nove glavy, dostal novo imenje: Balthazar, kotoro sę tradicionalno svezuje s zaštitoju.

On straži zemju, slědi mę kroz lěs i ostaje blizko mně, počti kak by znal, že tu vsegda ma byti.

Znala sem, že jesli tam ostane, na koncu sę razložit v vodu, tuž samu, kotora hrani selo i zemju vokolo.

Prosila sem tri muže iz sela, da mi pomogu premestiti ju. Vsi su otkazali. I po tretjem otkazu, došla sem k zakluku, že muži su ochudno bespolezni, kogda věci postaju ozbiljne, i može byti, to ne bylo něčto, čto sem měla prěpustiti někomu inomu.

Tako sem prijela izazov, premestila tělo dale od rěky i prigotovila mesto, da ga zakopam v zemju.

Otsekla sem Medvedovu glavu od těla mačetom i zakopala ju posebno, da zaščitim lobanju od privlačenja gladnyh životinj. Ostatok těla byl zakopan blizko i pokryt kamenami.

Nikoli ne zabudu vonj, kogda sę počela razlagati. Ostal sem so mnoju dolgo vrěme i někak postal čudny napomin, kak dragoceny jest sveži vzdoh, dokole si ešče živa, da ga vzeneš.

Kogda vse bylo dokonano, sela sem na kamen i pogledala na Goru. I iskreno, čutila sem, kak by mi byli izrasli jajca. Nažal, izrasla su tak velika, že sem jih mušela mačetom takože otsekti, da ne dělaju zavisť mužam iz sela ♡

Kogda lobanja byla konečno očiščena od červej, sem ju sohranila. Hakker Land ešče nema plota, no uže znaju, že kogda ga bude imati, tuta lobanja bude tam gordo viseti, strežuč vhod. Za sada, ju drži na visokom kolku, slěduč ideju, kotoru mi Baba Jaga šepta v uho.

Duh Medveda jest teper vplěten v Hakker Land, kako stalny napomin, kolik sily žive vnutri vsakogo od nas. Věčinu vrěmene, jedino, čto stoji meždu nami i tym, čto možemo dělati, jest granica sobstvenogo uma.

Baba Jaga jest figura divjego: nepredvidliva, moćna, nezavisna i nemožno ju polnostju kontrolovati.

Ona ne prosto chrani lěs. Ona odlučuje, kto směje vojti, kto jest gotov projti kroz i kto trěbuje najti drugu dorogu.

Hakker Land jest na samom rubu sela, tuž gde sę sustrěca gorami i lěsom. Ta pozicija trěbuje istu zaštitu, kotoru dava Baba Jaga.

Ona odlučuje, jesi li pušten v lěs, ili od njego sjeden.

Jejna koliba stoji na kuriejih nogah, nikoli fiksovana na odno mesto, vsegda sposobna sę pomicati.

Hakker Land bude nositi tu principu: strukturi, kotore sę dvižu, adaptuju i otvěčaju živomu krajoliku, věsto da ga sviěžu.

V svojej suti, šamanizm jest praksa iscelenja i odnošenja k světu, izražena inako v raznyh kulturah, nikoli identična i nikoli v vlastnictvě nijedne religije. Vsaka teritorija oblikuje svoju vlastnu verziju, ukorenjenu v svojej zemji, historiji i ludeh.

Jejny vplyv sęga dale, něž věčina ludej sobě predstavla. Mnoge tradicije, kotore oblikovali cele civilizacije, vklučajuč daoizm, konfucianizm i buddhizm, nosě sledy mnogo staršyh šamanskyh praktik: ritualov, kroz kotore ludi naučili sę razuměti svět, odnositi sę odin k drugomu i, na koncu, oblikovati vrednosti, po kotoryh žili.

Šamanizm jest vsegda byl formoju iscelenja, ne samo tělesnogo, no i togo, čto jest slomjeno v tom, kak sę ludi odnošu odin k drugomu i k světu vokolo. Moja iscelujuča praksa jest napravlena na jednu bolezn v posebnosti, kotora jest odklučenost, k kotoroj sę približaju istym načinom, kak vsegda šamani: kroz rituali.

Moji su stvoreni za svět, kotory vodě algoritmy, ekrani i AI. Rituali, kroz kotore ludi mogu naučiti sę razuměti, kak technologija oblikuje jih žizot, znovu sę povezati odin s drugim i vrnuti sobě moč oblikovati vrednosti, kotore budu oblikovati technologiju zavtrašnjego dnja, věsto da dozvolimo, da ona oblikuje nas.

Hakker Land jest tam, gde sę vse to naprvdu děje. Tu, drženy Goroju, ludi i ne-ludske byti sę shodě, da sozdaju znanje i orudja, kladuč osnovy za radikalno inačy pristup k technologii, ukorenjeny v svezi, slušanju i respektu za vse živo.

Tada sę spitaj: čije čini i način tvorenja dnes rezonuju s toboju dosti, da věruješ v buduščnost, kotoru graде, no naiglavnějše, da hočeš ju slěditi?

Žena, kotora respektuje nasledje i lozu, radi iz mesta gluboke ukorenjenosti v tělu, i drži staru praktiku živu věsto da ju pusti byti kolonizovanoj i monetizovanoj kak vse inše, i kotora jednoč otsekla glavu mrtvomu medvedu mačetom, da zaščiti svoju zemju i vodny izvor, od kotorogo zavisi?

Ili ešče odin privilegovan bely muž v odělě, kotorogo čini slěde tuž staru igru kulturne kolonizacije: uzeti imenje slovjanskogo genija energie bez dozvolenja, prěměniti ga v globalnu marku avtomobilov, a potom monopolizovati technologiju, kotora oblikuje buduščnost vsakogo, dokole ti govori, že njegov AI ide po tvoju rabotu?